Бацьку

Мядовы водар канюшыны
Душу вярэдзіць дап’яна,
Туга па клёкаце бусліным,
Агеньчык з роднага вакна.

І спеў касы на сенажаці
Самотай вее пакрысе,
І прахалода зыбкай гаці
Наўследак купінай трасе.

Ўсхаплюся часам рана-рана
І басанож кудысь брыду,
Бо знікла штось неспадзявана,
Чаго ніколі не знайду.