Юрась Півуноў

RSS Feed

Вецер-гарэза

Сярэдняя: 4.5 (72 галасоў)

Вецер-гарэза
Хіліць галіны
Самотных бярозак
На ўскрайку сяла,
Лагодзіць пяшчотныя
Рукі рабінаў...
І яблыкам сьпелым
Цяжарыць зямля.

Дождж

Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Люблю дождж. Асабліва летні, цёплы. Кроплі на сваім шляху да зямлі натыкаюцца на дахі дамоў, вершаліны дрэў, машыны, парасоны, зь якімі вечна кудысьці сьпяшаюцца людзі.
Кроплі б'юць па асфальце і зьбягаюцца ў ручайкі вясёлкавага колеру (верная прыкмета цывілізацыі), імкнучыся хутчэй змыць бруд з твару зямлі.
Пад дажджом выпростваецца трава, становіцца ярка-зялёнай, з празрыстымі пацеркамі на сьцяблінках. Дрэвы з удзячнасьцю і задавальненьнем шапочуць чыстаю, мокраю лістотай, нібыта кажучы: "...нарэшце... нарэшце... дождж... дождж..."
Паветра пасьля дажджу чыстае, прапітанае пахамі зямлі. Ды й сама Зямля ўяўляецца ня йнакш, як маладой прыгожай жанчынай.

Заліло малінавым сьвятлом...

Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

Заліло малінавым сьвятлом
Сонца вечаровае палеткі,
І становіцца Сусьвету дном
Аблічча мае роднае зямелькі.
Адыходзіць дзённа мітусьня
На спачын – за рэкі, лясы, горы –
Адступае марнасьць ўся быцьця,
Хваляй наплывае Вечнасьць-мора...
Паплыву-памкнуся я па ім
Ў ірэальны сьвет сваіх ўяўленьняў,
Свацьця-ноч разбудзіць успамін
Пра мае юнацкія памкненьні...

Усе аўтары