Кастусь Кірыенка

RSS Feed

Маланкі неба пакрамсалі...

Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Маланкі неба пакрамсалі,
Зарніцы ціха адгулі,
I там, дзе воблакі звісалі,
Блакіт, як неба, на зямлі.

Пасля дажджу на луг, на поплаў
Праменняў хлыне вадаспад,
I пад смугой вячэрняй, цёплай
Пяшчотна млее далягляд.

Палеткі дыхаюць, як дзеці.
I я шчасліва ім-кажу:
— Спачніце. Заўтра на дасвецці
Я вас абдымкам разбуджу.

Слухайце ластавак

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Адкіньце ўсё —
I смутак, і жальбу.
Забудзьце крыўду
Позіркаў няласкавых.
Станьце каля хаты
                             пад вярбу,
Слухайце ластавак.

Слухайце,
Як скрушна шалясцяць
Крылцы іх, —
На льдзінкі
Голас колецца.
Ластаўкі
Заўтра адляцяць,
Сёння
На радзіму яны моляцца.

Моляцца
На ціхую павець,
На страху,
                замшэлую і цёплую.
Ой, далёка
Ластаўкам ляцець!
Ці абзвоняць свет
                            жывымі кроплямі?
Ці прысудзіць лёс ім
Дасягнуць
Выраю,
Спаткаўшыся з наваламі?
Слухайце! —
Вось яны пяюць...
Слухайце! —
А вось ужо й не стала іх...

Жнівень позні
Ходзіць па мяжы,
Азірае з клопатам
                            аселіцы:
— Можа, ты хоць
                           ведаеш,
                                        скажы,
Чалавек,
Дзе ластаўкі падзеліся?

Я стаю збянтэжаны,
                               тужу,
Быццам
Нада мной
Планеты скруха ўся...
Што табе я,
                  жнівень,
                               адкажу?
Я і сам іх
Добра не'наслухаўся...

Усе аўтары